{"id":11450,"date":"2021-04-29T15:01:08","date_gmt":"2021-04-29T13:01:08","guid":{"rendered":"http:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/?p=11450"},"modified":"2021-04-29T15:01:08","modified_gmt":"2021-04-29T13:01:08","slug":"uzbekistan-taszkient-buchara","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/2021\/04\/29\/uzbekistan-taszkient-buchara\/","title":{"rendered":"Uzbekistan: Taszkient – Buchara"},"content":{"rendered":"
\"Droga
W Uzbekistanie wsz\u0119dzie jest daleko.<\/figcaption><\/figure>\n

Pobudka. Tak zaczyna si\u0119 ka\u017cdy dzie\u0144 \u017cycia. Od budzika. Tego w telefonie, g\u0142owie lub kogo\u015b kto jest obok. Le\u017c\u0119 ukryty pod ko\u0142dr\u0105. Wygodne \u0142\u00f3\u017cko, dwa miejsca na okna i \u0142azienka. Trzy \u0142\u00f3\u017cka. Ja w \u015brodku. Dobrze si\u0119 spa\u0142o. Bardzo. Jednym okiem widz\u0119 Grze\u015bka i telewizor na \u015bcianie, a raczej \u0142\u0105czniku mi\u0119dzy pokojem, a dziwn\u0105 wn\u0119k\u0105 z oknami. Kusi mnie by poszuka\u0107 jakiego\u015b kana\u0142u z uzbeck\u0105 muzyk\u0105. Odwracam si\u0119 i widz\u0119 Szymona, kt\u00f3ry jeszcze \u015bpi. To jedyny cz\u0142owiek jakiego znam, kt\u00f3ry za\u015bnie wsz\u0119dzie. Za chwil\u0119 wszyscy wstaniemy i zacznie si\u0119 kolejny dzie\u0144 podr\u00f3\u017cy. Ten mo\u017cna by powiedzie\u0107 ju\u017c w\u0142a\u015bciwy.<\/p>\n

Przed godzin\u0105 \u00f3sm\u0105 jeste\u015bmy ju\u017c po \u015bniadaniu, a Grzesiek przed hotelem, od go\u015bcia pokroju Alvaro odbiera bia\u0142\u0105 Toyot\u0119 Prado. Du\u017cy samoch\u00f3d o wielkich ko\u0142ach. Nisko zawieszone s\u0142o\u0144ce odejmuje lat tej maszynie. Chwil\u0119 po dziewi\u0105tej do wielkiego baga\u017cnika \u0142adujemy nasz baga\u017c. Trzy du\u017ce walizki. Ja siadam z przodu, Szymon za Grzegorzem, kt\u00f3ry b\u0119dzie naszym kierowc\u0105 przez najbli\u017csze dni. Te miejsca stan\u0105 si\u0119 naszym domem, a moje b\u0119dzie szczeg\u00f3lnie ulubione przez gor\u0105ce promienie uzbeckiego s\u0142o\u0144ca. Odpalam od razu radio, bo lubi\u0119 jak co\u015b gra, a jeszcze gdy muzyka zaczyna dos\u0142ownie gra\u0107 z tras\u0105, jest cudownie. Niestety radio po opuszczeniu Taszkientu przesta\u0142o gra\u0107, straci\u0142o zasi\u0119g i podczas ca\u0142ej podr\u00f3\u017cy nie uda\u0142o mi si\u0119 nic z\u0142apa\u0107. Szkoda. Bardzo.<\/p>\n

Z Taszkientu do Buchary jest 568 kilometr\u00f3w. My zrobili\u015bmy troch\u0119 wi\u0119cej bo na tej trasie by\u0142o miasto kt\u00f3re musieli\u015bmy odwiedzi\u0107.<\/p>\n

Szerokie ulice stolicy powoli ust\u0119puj\u0105 drodze dwupasmowej. Wyjazd z miasta jest d\u0142ugi mimo odwrotnego kierunku. Bywa przecie\u017c tak, \u017ce rano ca\u0142a okolica wali do miasta, a tu chyba bez znaczenia. na rogatkach miasta ogromny bazar. Wszystko jasne. Blisko po godzinie jechali\u015bmy po g\u0119sto zaludnionych terenach zabudowanych. U\u0142o\u017cone, czyste miasto, zosta\u0142o zast\u0105pione podmiejskim \u0142adem klasycznego ba\u0142aganu. Pasy drogowe to cz\u0119sto jedyny kontakt z namacalnym \u015bwiatem dla ludzi. Przez okno samochodu \u015bwiat jest szybki. Kolejne momenty znikaj\u0105 tak szybko jak si\u0119 pojawiaj\u0105. W jednej sekundzie pojawia si\u0119 cz\u0142owiek, a za chwil\u0119 ju\u017c go nie ma i nie b\u0119dzie. Nasze spotkanie trwa u\u0142amek \u017cycia. Nigdy nie poznam jego historii, nigdy nie dowiem si\u0119 co ma w oczach. Kolejny s\u0142upek, kolejna stacja paliw LPG, kolejne osoby stoj\u0105 przy drodze. Tej drodze kt\u00f3ra budzi\u0142a nasz\u0105 ciekawo\u015b\u0107. Jaka b\u0119dzie? Czy nawierzchnia poniesie nas g\u0142adko do celu czy b\u0119dzie to walka z dziurami. W mi\u0119dzyczasie dokonujemy pierwszego tankowania samochodu. Stacje s\u0105 zupe\u0142nie inne jak u nas. Zazwyczaj sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci, kt\u00f3re tworz\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. B\u0119dzie to opis wynikaj\u0105cy z og\u00f3lnych obserwacji r\u00f3\u017cnych stacji, kt\u00f3re r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 mi\u0119dzy sob\u0105 detalami, ale system dzia\u0142ania jest podobny. Dwa, mo\u017ce cztery dystrybutory. Dach i budynek kogo\u015b kto odpala te dystrybutory. Wszystko tworzy jedno\u015b\u0107. Zazwyczaj pracuj\u0105 tam dwie osoby. Cz\u0142owiek od nalewania paliwa oraz ten drugi. Operator (zazwyczaj nad oknem widnieje taki du\u017cy napis) kt\u00f3ry siedzi w budynku, ukryty za ma\u0142ym okienkiem do kt\u00f3rego zazwyczaj prowadz\u0105 schody. Cz\u0142owiek czuje si\u0119 taki ma\u0142y, a id\u0105c po schodach ma wra\u017cenie, \u017ce zaraz spotka si\u0119 z jakim\u015b Bogiem paliw, Bogiem oktan\u00f3w, kt\u00f3ry ma gest, wci\u015bnie jaki\u015b magiczny przycisk i pop\u0142yn\u0105 wolnym tempem litry paliwa AN-91. O ile przekr\u0119cony jest licznik, tylko operator wie. Cena paliwa AN-91 (takie polskie lepsze 98) to 2 z\u0142ote i 30 groszy. Na koniec cz\u0142owiek z siatki, saszety lub plecaka, wyjmuje blisko 500.000 i mo\u017cna jecha\u0107 dalej.<\/p>\n

Pierwszy etap podr\u00f3\u017cy. Wjecha\u0107 do ma\u0142ego miasteczka w wilajecie („wojew\u00f3dztwo”) d\u017cyzackim (Jizzax viloyati)<\/i>. Zbli\u017camy si\u0119 do granicy z Kazachstanem. Jest ona widoczna po prawej stronie. \u017bal straszny, \u017ce ot tak wjecha\u0107 nie mo\u017cna, na chwil\u0119, dotkn\u0105\u0107 kazachskiej ziemii, nacieszy\u0107 oko kolejn\u0105 piecz\u0105tk\u0105, bezcennym dowodem odbytej podr\u00f3\u017cy. Jest zakaz. Nie wolno. Nie ma co b\u0142aga\u0107 pogranicznika, t\u0142umaczy\u0107, \u017ce chce si\u0119 odbywa\u0107 podr\u00f3\u017c pe\u0142n\u0105 g\u0119b\u0105. Mijamy stado zwierz\u0105t i pasterza. Przed nami ostatnie metry i witacz wyj\u0119ty z czas\u00f3w radzieckich, chocia\u017c nowy. Widnieje na nim wielki napis: G A G A R I N. Podejrzewaj\u0105c, \u017ce w zasadzie w \u015brodku miasta nie ma nic ciekawego, zrobili\u015bmy kilka fotografii i ruszyli\u015bmy g\u0142\u00f3wn\u0105 arteri\u0105. Na horyzoncie pojawi\u0142 si\u0119 sporej wielko\u015bci plac z mami\u0105c\u0105 si\u0119 wielk\u0105 postaci\u0105 w \u015brodku. Nie mog\u0142o by\u0107 inaczej. To pomnik Jurija Gagarina.<\/p>\n

Grzesiek z piskiem opon podjecha\u0142 prawie pod budynek partii lub urz\u0105d miasta, a ja z Szymonem wyskoczyli\u015bmy jak z procy. Szybkim krokiem bo ba\u0142em si\u0119, \u017ce zaraz kto\u015b ten pomnik nam ukradnie, schowa, zas\u0142oni i nici ze spotkania ludzi z Polszy. I co\u015b w tym by\u0142o. Pod pomnikiem zamieszanie. Kilku m\u0119\u017cczyzn krz\u0105ta\u0142o si\u0119 po wschodniej jego cz\u0119\u015bci. Tu\u017c za nimi podno\u015bnik. Fotografujemy Gagarina, pi\u0119knie o\u015bwietlonego. W\u015br\u00f3d robotnik\u00f3w zamieszanie, czekaj\u0105 na co\u015b, nie przeszkadzaj\u0105 nam w fotografowaniu pierwszego cz\u0142owieka w kosmosie. Kilka chwil potem, s\u0142ycha\u0107 charakterystyczny d\u017awi\u0119k hydrauliki i podno\u015bnik pnie si\u0119 do nieba. Kosz powoli zbli\u017ca si\u0119 do wielkiej g\u0142owy. M\u0119\u017cczyzna patrzy mu w oczy i zaczyna my\u0107. G\u0142ow\u0119. Obok mnie stoi jeden z robotnik\u00f3w. Pyta sk\u0105d jeste\u015bmy. Polsza, nie Rassija. bardzo du\u017co os\u00f3b my\u015bla\u0142o, \u017ce jeste\u015bmy z Rosji czy Ameryki. O nie kochani. My jeste\u015bmy z Polszy. Tej Polszy daleko st\u0105d, tej kt\u00f3rej dumnie paszport nosz\u0119 na sercu. Szereg pyta\u0144 o stan pandemii, a wtedy r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy nami, a Uzbekistanem wynosi\u0142a mniej wi\u0119cej tak: 35.000 vs 180. Pan lekko przera\u017cony, zaczyna zmienia\u0107 temat i co\u015b opowiada o Gagarinie. Ja mu przytakuj\u0119 bo wiem dlaczego go myj\u0105. Jest 8 kwietnia tak? Dlaczego tu nie wisz\u0105, \u017cadne flagi? Dlaczego? Kuuu…..a!<\/em> Myj\u0105 g\u0142ow\u0119 pierwszego cz\u0142owieka bo za 4 dni minie r\u00f3wno 60 lat od pierwszego lotu cz\u0142owieka w przestrze\u0144 kosmiczn\u0105. Taki dzie\u0144, taka rocznica, wymaga higieny patrona miasta.<\/p>\n

Niestety nie do ko\u0144ca zrozumia\u0142em co Pan dalej pr\u00f3bowa\u0142 mi powiedzie\u0107. M\u00f3wi\u0142 co\u015b o Gagarinie i restauracji. Tyle zrozumia\u0142em, a m\u00f3j m\u00f3zg ju\u017c dorobi\u0142 reszt\u0119 historii. Tu\u017c po tym jak Gagarin wyl\u0105dowa\u0142 1300 km od tego miejsca, sta\u0142 si\u0119 bohaterem socjalistycznego \u015bwiata. I kiedy pewnego dnia odwiedza\u0142 Uzbekistan jecha\u0142 przez ma\u0142e miasteczko. Zrobi\u0142 si\u0119 g\u0142odny i poprosi\u0142 notabli by si\u0119 zatrzymali, w\u0142a\u015bnie tu. Wyszed\u0142 i poszed\u0142 spontanicznie, jak Obama na hot-doga do lokalnego lokalu gastro. Poprosi\u0142 o szklank\u0119 mleka, ziemniaki i zup\u0119. Kucharki mdla\u0142y, cucone przez zimnych jak l\u00f3d funkcjonariuszy KGB. Szefowej kuchni trz\u0119s\u0142y si\u0119 r\u0119ce kiedy podawa\u0142a Gagarinowi zestaw ziemniaczany. Za chwil\u0119 w barze, pojawili si\u0119 w\u0142odarze miasteczka, alkonauci dnia poprzedniego w wymi\u0119tych garniturach. Szybko kwiaty, radzieckie flagi, be\u0142kotliwe s\u0142owa. Gagarin najedzony wyjecha\u0142, nast\u0119pnego dnia przemianowali nazw\u0119 i kazali wybudowa\u0107 wielki pomnik. Czy tak by\u0142o? Nie wiem, jednak tak widzie\u0107 to chc\u0119.<\/p>\n

Na przeciwko Gagarina blok. Patrz\u0119 na niego przez pryzmat flag, chocia\u017c chyba lepiej je nazwa\u0107 powiewaj\u0105cymi tkaninami. Cz\u0119sto mo\u017cna je spotka\u0107 np. na Bia\u0142orusi, ale nie mam poj\u0119cia jak to si\u0119 fachowo nazywa. Czu\u0107, \u017ce idzie jaka\u015b wa\u017cna chwila. I jak gdyby nic, na tym bloku kto\u015b wywiesi\u0142 pranie. \u017bycie toczy si\u0119 dalej, tak samo jak droga. Samoch\u00f3d rusza i kierujemy si\u0119 do Buchary. Kolejne wioski, wielb\u0142\u0105dy, skrzy\u017cowania, staje z LPG. Zbli\u017caj\u0105c si\u0119 do Samarkandy na horyzoncie zaczynaj\u0105 majaczy\u0107 g\u00f3ry. Z tej perspektywy wygl\u0105daj\u0105 jak gdyby znajdowa\u0142y si\u0119 w Zaamin. W najstarszym parku narodowym tego kraju. Te wysokie g\u00f3ry (prawie 3500 m) granicz\u0105 z Tad\u017cykistanem. Z Samarkandy do granicy jest oko\u0142o 30-35 kilometr\u00f3w. Zn\u00f3w tak blisko, a tak daleko.<\/p>\n

Nad Samarkand\u0105 chmury, a to pewnie wp\u0142yw bliskiej obecno\u015bci wysokich g\u00f3r. Samoch\u00f3d mknie dalej. Wszystko powoli zlewa si\u0119 w jedno. Te same wioski, twarze, s\u0142o\u0144ce. Im dalej tym wi\u0119ksze zm\u0119czenie, chocia\u017c nie prowadz\u0119 samochodu. Jest jeszcze jasno, a my docieramy do hotelu. Buchara. Nasz ma\u0142y pok\u00f3j z malutkim okienkiem na meczet, jest rozgrzany do czerwono\u015bci. Chwila ogarni\u0119cia si\u0119 i ruszamy na kolacj\u0119. Nie ma czasu na zwiedzanie, a zreszt\u0105 po ciemku nie lubi\u0119 i nie wida\u0107 nic na czym mo\u017cna zawiesi\u0107 oko. Ch\u0142opak z recepcji wysy\u0142a nas do jednej z wi\u0119kszych restauracji w zabytkowej cz\u0119\u015bci miasta. Dadz\u0105 nam 10% zni\u017cki. To idziemy. Nawet nie bardzo mam co fotografowa\u0107, jestem tak bardzo g\u0142odny. Na kolacj\u0119 makaron i ry\u017c. Jest przyjemnie i dziwnie si\u0119 cz\u0142owiek czuje siedz\u0105c przy stole. Zamkni\u0119te gastro w Polsce mocno namiesza\u0142o w g\u0142owie jak ca\u0142a pandemia.<\/p>\n

Zasypiam. \u015api\u0119 pod cienkim prze\u015bcierad\u0142em, jest ciep\u0142o. I czekam na nast\u0119pny dzie\u0144. Nie mog\u0119 si\u0119 go doczeka\u0107.<\/p>\n

\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"
\n\"\"<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pobudka. Tak zaczyna si\u0119 ka\u017cdy dzie\u0144 \u017cycia. Od budzika. Tego w telefonie, g\u0142owie lub kogo\u015b kto jest obok. Le\u017c\u0119 ukryty pod ko\u0142dr\u0105. Wygodne \u0142\u00f3\u017cko, dwa miejsca na okna i \u0142azienka. Trzy \u0142\u00f3\u017cka. Ja w \u015brodku. Dobrze si\u0119 spa\u0142o. Bardzo. Jednym okiem widz\u0119 Grze\u015bka i telewizor na \u015bcianie, a raczej \u0142\u0105czniku mi\u0119dzy pokojem, a dziwn\u0105 wn\u0119k\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":11469,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2029,123],"tags":[2037,2044,2045,163,1061,2039,2036,116,472,2043,2032,2047,2030,2048,2024,2046,2038],"class_list":["post-11450","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uzbekistan","category-wschod","tag-azjacentralna","tag-buchara","tag-buxoro","tag-fuji","tag-fujifilm","tag-ortaosiyo","tag-ozbekiston","tag-podroz","tag-robert-danieluk","tag-samarkanda","tag-taszkient","tag-uzbe2021","tag-uzbekistan","tag-wchod","tag-x100v","tag-2046","tag-2038"],"blocksy_meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11450","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11450"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11450\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11494,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11450\/revisions\/11494"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/11469"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11450"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11450"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11450"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}