![\"Rosja\"](\"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/4317.jpg\")
![\"Rosja\"](\"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/4318.jpg\")
![\"Rosja\"](\"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/4319.jpg\")
![\"Rosja\"](\"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/4320.jpg\")
![\"Rosja\"](\"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/4321.jpg\")
![\"Rosja\"](\"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/4322.jpg\")
<\/p>\n <\/p>\n
Sankt Petersburg – Murma\u0144sk<\/p>\n
Kto\u015b si\u0119 krz\u0105ta, przechodzi, szele\u015bci, otwiera i zamyka drzwi w przedzia\u0142ach klasy kupe (cztery \u0142\u00f3\u017cka w zamkni\u0119tym przedziale). Gdzie\u015b w\u0142a\u015bnie z tych ma\u0142ych szczelin dochodz\u0105 jakie\u015b rozmowy t\u0142umione przez stukot k\u00f3\u0142 i szum jazdy. Ja siedz\u0119 na fotelu w\u00a0korytarzu\u00a0i staram si\u0119\u00a0skleci\u0107\u00a0par\u0119 zda\u0144. Wagon \u017cyje. Typowo jak na taki \u015brodek transportu.<\/p>\n
Po 15-stu godzinach jazdy z Mi\u0144ska jeste\u015bmy w Sankt Petersburgu. Tam z ci\u0119\u017ckimi plecakami, szukamy miejsca gdzie mo\u017cna by\u0142oby je odda\u0107, da\u0107 plecom odpocz\u0105\u0107, wybra\u0107 ruble z bankomatu i poszuka\u0107 kas. M\u0142oda Pani informuje nas, \u017ce bilety s\u0105 i mo\u017cemy kontynuowa\u0107 nasz\u0105 podr\u00f3\u017c. Trzeba jednak wy\u0142o\u017cy\u0107 blisko 450 z\u0142 za miejsce w przedziale czteroosobowym i to jeszcze na g\u00f3rnej p\u00f3\u0142ce. Wol\u0119 na dole, ale wyboru nie ma. Mog\u0119 jedynie zadecydowa\u0107 czy g\u0142ow\u0119 b\u0119d\u0119 mia\u0142 przy oknie czy drzwiach. W cenie wliczona kolacja, obiad i woda. Czaj w pakiecie z naklejk\u0105 Moskwa – Berlin – Pary\u017c. Z tego si\u0119 ciesz\u0119 bo milej si\u0119 pisze popijaj\u0105c ciep\u0142ym wywarem z wrz\u0105tku Made In Russia. Dla ka\u017cdego pasa\u017cera po\u015bciel i pakiet podr\u00f3\u017cnego: klapki i zestaw do mycia z r\u0119cznikiem w zestawie. Takim poci\u0105giem nie jecha\u0142em. Obs\u0142uga pierwsza klasa widziana z g\u00f3rnej pryczy.<\/p>\n
W przedziale ju\u017c dwie osoby. Kobieta i m\u0119\u017cczyzna. Na pocz\u0105tku cisza, u\u015bmiechy. Staramy si\u0119 rozpakowa\u0107 nasze rzeczy. Jedn\u0105 z nich jest ma\u0142y plecak, kt\u00f3ry mamy dostarczy\u0107 z Mi\u0144ska do Murma\u0144ska dla\u00a0Anastazji\u00a0 kt\u00f3ra wysz\u0142a za m\u0105\u017c i przeprowadzi\u0142a si\u0119 w tamte rejony. Razem z Olafem siedzimy na korytarzu i staramy si\u0119 odpocz\u0105\u0107 po podr\u00f3\u017cy z jednego na drugi dworzec. Niby nic, ale plecaki mamy ci\u0119\u017ckie. Staram si\u0119 zawsze bra\u0107 jak najmniej i to najmniej wa\u017cy zawsze najwi\u0119cej.<\/p>\n
– Po ile kurs na dworzec ladoskij wakza\u0142?<\/p>\n
– 1000 Rubli – odpowiedzia\u0142 znudzony taks\u00f3wkarz<\/p>\n
W cenie oko\u0142o 60 rubli za dwie osoby dostajemy si\u0119 metrem na nasz dworzec. Oczywi\u015bcie jak to bywa w zamkni\u0119tych rosyjskich pomieszczeniach musi by\u0107 gor\u0105co. Wagon, metro, samoch\u00f3d. Poci\u0105g sta\u0142 ju\u017c na stacji, a my jeszcze szybko zjedli\u015bmy jakie\u015b plecaki ziemniaczane. Sam peron by\u0142 wype\u0142niony lud\u017ami, baga\u017cami i tym dym\u00a0bujaj\u0105cym\u00a0wprost z wagon\u00f3w. Dlaczego? Ka\u017cdy wagon opalany jest w\u0119glem. Je\u015bli Pani prowadniczce zimno to nie omieszka dorzuci\u0107 w\u0119gla. Ludzie gramol\u0105 si\u0119 do \u015brodka i ka\u017cdy zajmuje swoje miejsce. Po podr\u00f3\u017cy kolej\u0105 transsyberyjsk\u0105 wol\u0119 wybra\u0107 lepsz\u0105 klas\u0119. Z owocami nie jad\u0119.<\/p>\n
Jedziemy. Nasi wsp\u00f3\u0142towarzysze z dolnej p\u00f3\u0142ki zapraszaj\u0105 na swoje sypialne prycze. Pytaj\u0105 sk\u0105d jeste\u015bmy i jako\u015b zaczyna si\u0119 to toczy\u0107. Rosjanie jak ju\u017c zapoznaj\u0105 si\u0119 z kim\u015b obcym to ju\u017c s\u0105 przyjaci\u00f3\u0142mi. To mi\u0142e i co\u00a0wielokrotnie\u00a0podkre\u015blamy, na polityk\u0119 w naszym pi\u0105tym przedziale, wagonu numer trzyna\u015bcie, polityka nie ma tu swojego miejsca. Zosta\u0142a gdzie\u015b na stacji o nieznanej nazwie.<\/p>\n
Ivan. Lat 51. Urodzony w samolocie. Mieszka w Zaporo\u017cu na Ukrainie. Jego u\u015bmiech wype\u0142nia z\u0142oto, kt\u00f3re chyba lubi. Patrzy na moj\u0105 koszulk\u0119 (ca\u0142\u0105 moj\u0105 podr\u00f3\u017c z Warszawy do Murma\u0144ska obieca\u0142em sobie pokona\u0107 w jednej koszulce i to nie byle jakiej – tielniaszce, takiej jak rosyjscy marynarze, ciep\u0142a i \u0142adna) i m\u00f3wi:<\/p>\n
– Ile pask\u00f3w marynarzu ma Twoja koszulka?<\/p>\n
– Nie wiem – odpowiadam z takim gestem, \u017ce nie liczy\u0142em<\/p>\n
– Dwa! – powiedzia\u0142 – Bia\u0142y i niebieski! – roze\u015bmia\u0142 si\u0119<\/p>\n
Ta rozmowa sk\u0142oni\u0142a go do pierwszych wynu\u017ce\u0144 o jego morskich opowie\u015bciach i ploteczkach. Tutaj opowiedzia\u0142, \u017ce p\u0142ywa\u0142 na \u0142odziach podwodnych gdy by\u0142 m\u0142ody.<\/p>\n
– Widzieli\u015bcie taki film K-19? – zapyta\u0142<\/p>\n
– Ten z Harrisonem Fordem? – odpowiedzia\u0142em zadowolony bo ten film bardzo lubi\u0119<\/p>\n
– S\u0142u\u017cy\u0142em na nim – odrzek\u0142 i mnie zamurowa\u0142o.<\/p>\n
Jak przyzna\u0142 obecnie i wcze\u015bniej pracowa\u0142 przy reaktorach atomowych. Obecnie pracuje na lodo\u0142amaczu o ciekawiej nazwie „50 lat Zwyci\u0119stwa”. Pracuje 4 miesi\u0105ce na morzu i 4 miesi\u0105ce odpoczywa. Cz\u0119sto wi\u0119c podr\u00f3\u017cuje na tej trasie. Opowiada troch\u0119 o pracy z tym co mnie interesuje, z promieniowaniem radioaktywnym i o \u017cyciu na \u0142odziach podwodnych. Podziwiam bo ja bym do takiej \u0142odzi nie wszed\u0142.<\/p>\n
Olaf wyjmuje z plecaka w\u00f3dk\u0119 i stawia na stoliku. Stoj\u0119 na korytarzu. W \u015brodku id\u0105 pierwsze toasty. W\u015br\u00f3d nich jeden za marynarzy kt\u00f3rzy zgin\u0119li na morzu.<\/p>\n
Podczas postoju na jakiej\u015b stacji, Ivan zadzwoni\u0142 do kogo\u015b i powiedzia\u0142, \u017ce zosta\u0142 ugoszczony przez polskich przyjaci\u00f3\u0142. Do stacji\u00a0Pietrozawodsk\u00a0w przedziale wrza\u0142o od r\u00f3\u017cnych rozm\u00f3w. Od tych kt\u00f3re zawsze si\u0119 tocz\u0105 (Czterej Pancerni i Pies – ten serial jest tak samo znany i popularny jak w Polsce) po troszk\u0119 spraw politycznych (z dystansem) po wsp\u00f3lne doszukiwanie si\u0119 podobie\u0144stw j\u0119zyka. Powiedzia\u0142em sobie, \u017ce po tym jak ruszymy ze stacji id\u0119 spa\u0107. Tak te\u017c zrobi\u0142em.<\/p>\n
Noc w poci\u0105gu to jeden z element\u00f3w, klimat\u00f3w i esencji podr\u00f3\u017cy. Nawet mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 podr\u00f3\u017c poci\u0105giem jak czytanie ksi\u0105\u017cki. Smakowa\u0107, prze\u017cywa\u0107 i podziwia\u0107 szczeg\u00f3lnie to co jest za oknem. Czasem cz\u0142owiek cieszy si\u0119, \u017ce ko\u0144czy czyta\u0107, tak samo ko\u0144czy\u0107 podr\u00f3\u017c. Tory delikatnie roz\u015bwietlone przez przygaszone \u015bwiat\u0142o na korytarzu. Zimne okno, szum i \u015bnieg. Du\u017co \u015bniegu. Gdy tylko poci\u0105g mija ma\u0142e stacje, wioski, latarnie roz\u015bwietlaj\u0105 ma\u0142e domy i w\u015br\u00f3d czarnych\u00a0przestrzeni\u00a0ukazuj\u0105 bia\u0142e po\u0142acie \u015bniegu zawarte w tych kr\u0119gach \u015bwietlnych. Na horyzoncie ma\u0142e punkty. To okna w drewnianych domkach.<\/p>\n
Bior\u0119 telefon do r\u0119ki i patrz\u0119 czy mam zasi\u0119g. W Petersburgu kupi\u0142em kart\u0119 SIM tylko do internetu. Na wi\u0119kszo\u015bci trasy zasi\u0119gu nie ma, je\u015bli jest to taki, \u017ce internet nie dzia\u0142a. Tylko przy wi\u0119kszych stacjach.<\/p>\n
Poci\u0105g zasypia. Nikt ju\u017c nie krz\u0105ta si\u0119 po korytarzu. \u015awiat\u0142a przygasaj\u0105, moje cia\u0142o ko\u0142ysze si\u0119 w rytm wagonu, oczy staj\u0105 si\u0119 ci\u0119\u017ckie. Jest bardzo ciep\u0142o, przytulam si\u0119 do aparatu i zasypiam. \u015api\u0119 10 godzin. \u015ani\u0119 i budz\u0119 si\u0119, przewalam, obracam. Jest dobrze jak nigdy podczas nocy w podr\u00f3\u017cy.<\/p>\n
Wysypiam si\u0119. Ranek w poci\u0105gu to prawie samo po\u0142udnie. Zmiana czasu na trzy godziny do przodu jest chyba dla mnie lepiej akceptowalna ni\u017c do ty\u0142u. Nagle drzwi od przedzia\u0142\u00f3w zaczynaj\u0105 si\u0119 otwiera\u0107 i ca\u0142y ten nocny zaduch wydostaje si\u0119 na zimny korytarz. Ustawiaj\u0105 si\u0119 kolejki do dw\u00f3ch \u0142azienek (z przodu i z ty\u0142u wagonu). Ka\u017cdy trzyma jaki\u015b ma\u0142y r\u0119cznik i kosmetyczk\u0119. M\u0119\u017cczy\u017ani poszli tam gdzie \u0142\u0105cznik wagon\u00f3w by zapali\u0107 porannego papierosa. Przy toaletach rozchodzi si\u0119 zapach porannych czynno\u015bci.<\/p>\n
Poci\u0105g numer 22 do Murma\u0144ska. O godzinie 13 zatrzymuje si\u0119 na stacji „Polarnyj Krug”. Na par\u0119 minut. Jedni \u015bpi\u0105, inni czytaj\u0105 ksi\u0105\u017cki, jedz\u0105, rozmawiaj\u0105. Walcz\u0105 o jedyny\u00a0dzia\u0142aj\u0105cy\u00a0na\u00a0korytarzu\u00a0kontakt z napisem: 220V. Nagle w wagonie pe\u0142no ludzi, roznosz\u0105 obiady w cenie biletu. W\u0142a\u015bnie przekroczyli\u015bmy ko\u0142o podbiegunowe. Olaf i Ivan poszli do wagonu restauracyjnego, a ja stara\u0142em si\u0119 z Nadie\u017cd\u0105 rozmawia\u0107 o Polsce. Ona przyznaje, \u017ce chcia\u0142aby przyjecha\u0107 do Polski, zobaczy\u0107 nasze morze. Nigdy nie by\u0142a w Europie. Opowiada o swoim synu. Za chwil\u0119 z torebki wyjmuje ma\u0142y woreczek z czajem. Na nim napis „Miodowy Wodospad”. Okazuje si\u0119 bardzo mi\u0142\u0105 i pogodn\u0105 kobiet\u0105.<\/p>\n
– Ta herbata kt\u00f3r\u0105 tu daj\u0105 to nie jest herbata. Zaparz sobie mojej. W zasadzie jest dla Ciebie.<\/p>\n
– Dzi\u0119kuj\u0119! – podzi\u0119kowa\u0142em z u\u015bmiechem i poszed\u0142em wla\u0107 wrz\u0105tek do mojego blaszanego kubka.<\/p>\n
Podr\u00f3\u017c ci\u0105gnie si\u0119 swoim biegiem. Stacja, ludzie wychodz\u0105, a przedzia\u0142y staj\u0105 si\u0119 bardziej puste. Prowadnica chodzi, sprz\u0105ta. Stacja. Ludzie stoj\u0105 przed wagonem i pal\u0105 papierosy. Drepcz\u0105 w \u015bniegu. Zerkaj\u0105 na zegarki. Rozmawiaj\u0105 przez telefony. Wsiadaj\u0105. Za oknem robi si\u0119 ciemno. Zerkam ci\u0105gle w okno. Aparat le\u017cy tu\u017c przy mnie. Noc kt\u00f3ra nadchodzi wydaje si\u0119 straszna. Tak jak to uczucie kiedy rozmy\u015bla si\u0119 o fakcie bycia samym w \u015brodku lasu. Noc\u0105. To w\u0142a\u015bnie z ni\u0105 na ten czas musz\u0119 si\u0119 zaprzyja\u017ani\u0107.<\/p>\n
Ivan daje nam sw\u00f3j numer i opowiada, \u017ce jutro o godzinie 12 wyrusza swoim lodo\u0142amaczem. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej Nadie\u017cda na za\u015bnie\u017conej i mro\u017anej stacji \u017cyczy mi wszystkiego dobrego i znika gdzie\u015b w ciemno\u015bciach stacji. \u015anieg przyjemnie skrzypi mi pod nogami.<\/p>\n
Ludzi ubywa. Prowadnica sprz\u0105ta w przedzia\u0142ach.Zaczynam zbiera\u0107 swoje graty.<\/p>\n
20:53 czasu moskiewskiego. Poci\u0105g zatrzymuje si\u0119 na stacji „Murma\u0144sk”. Wysiadamy. Z ust leci para. Przejechali\u015bmy 1300 km w prawie 28 godzin.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Sankt Petersburg – Murma\u0144sk Kto\u015b si\u0119 krz\u0105ta, przechodzi, szele\u015bci, otwiera i zamyka drzwi w przedzia\u0142ach klasy kupe (cztery \u0142\u00f3\u017cka w zamkni\u0119tym przedziale). Gdzie\u015b w\u0142a\u015bnie z tych ma\u0142ych szczelin dochodz\u0105 jakie\u015b rozmowy t\u0142umione przez stukot k\u00f3\u0142 i szum jazdy. Ja siedz\u0119 na fotelu w\u00a0korytarzu\u00a0i staram si\u0119\u00a0skleci\u0107\u00a0par\u0119 zda\u0144. Wagon \u017cyje. Typowo jak na taki \u015brodek transportu. Po […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[58],"tags":[243,240,244,238,116,242,971,241,237,239,188,973],"class_list":["post-548","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-rosja","tag-kolo-podbiegunowe","tag-murmansk","tag-noc-polarna","tag-pociag","tag-podroz","tag-polnoc-rosji","tag-rosja","tag-russia","tag-sankt-petersburg","tag-train","tag-travel","tag-wschod"],"blocksy_meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/548","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=548"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/548\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":560,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/548\/revisions\/560"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=548"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=548"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/robertdanieluk.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=548"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}