Dzień i noc.
Na stole obok kubka ciepłego czaju (bez tego w ogóle nie da się pisać) leżą dwa notesy. Nowy i stary. Nowy czysty, niezapisany. Prosto. Drugi poklejony, zniszczony i zapisany po kraniec. Każda strona to prawie każdy dzień. Nie wyobrażam sobie planowania dnia bez notatnika, notesu.
Wszystkie media mówiły o tym co się działo w Warszawie. Dlatego nic na ten temat nie napiszę. Byłem tam dosyć przypadkowo. Na chwilę.
Przypadkowo też zauważyłem mężczyznę z aparatem przewieszonym przez szyję, który w dłoni miał album. Wyglądał trochę jak ja, przypadkowo. Zaczepił kogoś i pokazywał mu jego zawartość. Rzuciłem okiem i akurat usłyszałem krótki opis jeden z fotografii. Byłem tam i zrobiłem zdjęcie. Niby nic, prawda? A jednak na fotografii (z wyraźną pomarańczową datą), którą widziałem tylko krótką chwilę były dwie płonące wieże World Trade Center w Nowym Jorku.
Chudkiewicz
8,5 roku temu też piliśmy kawę przy jednym stoliku.
Ulica Złota.
Rubinowa Królowa za poręczę się ima. W kroplach deszczu Królewicza szuka. Błądzi i rozmyśla. Rubinowa Królowa tramwajowych żelaznych dróg.
Pod koniec lat 90-tych rozmawiałem z moją koleżanką o marzeniach. Taka zwykła rozmowa na osiedlowej ławce. Potem kontakt się urwał. Marzenia w żaden sposób. W tydzień zrobiłem samochodem 1400km. Na siedzeniu obok mnie leżał telefon. Zawsze sobie wyobrażałem, że będę miał auto, na siedzeniu którego będzie telefon (kto by pomyślał jak bardzo będzie zaawansowany) i obok niego aparat. Na telefonie będzie widniała godzina tuż przed ósmą rano. I dziś uświadomiłem sobie, że mając te 15 lat właśnie o tym marzyłem. Niby banalne, a jednak. Czyż to nie jest piękne? Warto mieć więc milion marzeń, może chociaż spełni się te sto tysięcy.
Zapracowany po brzegi.
Msza święta w niedzielne południe. Pruszków.
Sobotni poranek. Taki normalny. Słońce wpada przez okno na podłogę. Z czasem delikatnie i bezszelestnie przemieszcza się w kierunku ściany. Ostatnio wpadłem na pomysł by zasłonić okno wielką blendą. Dlaczego ja wcześniej o tym nie pomyślałem? Dodatkowo kiedy można pospać, mózg ma lepszy pomysł. Przełamie sny i zaproponuje pracę od rana. Dopijamy czaj z sokiem malinowym i piszemy kolejny wpis na (foto)bloga. Właściwie o czym on jest?
Od zdjęć na dachu, przez pająka w aucie i herbatką z Ambasadorem USA. Lubię jak mam dużo pracy, jak nie ma czasu marnować siły na jakieś mało istotne sprawy. Trochę za kółkiem, kolejne stacje paliw, telefon w dłoni, robimy zdjęcia. W słuchawkach Jessie Ware, jakieś papiery walają się na stole. Wszystko jak by dograne na ostatnią chwilę. Niebawem trochę spokoju i zaplanowanego resetu, nabrania dystansu. Jest siła!
A mózg jak by nas znał i daje nam dużo rozrywki. Myśli nieuczesane, a potem w nagrodę iskrzy się i sypie pomysłami. Mózgu, mózgu, mózgu proszę o więcej!
Czaj się skończył. Wpis też.
Delikatnie otwieram torbę i ręką dotykam jej zawartości. Takiej zwyczajnie wymyślonej, wyszukanej, praktycznej. Taka jest moja torba. Ograniczona wielkością i tym wszystkim co będzie mi potrzebne. Chciałbym w niej mieć wszystko, a czasem zwyczajnie chciałbym jej nie mieć przy sobie. Dotykając pojedynczych jej elementów wywołuję pewne smaki. Książka, smak kartki i liter. Notes i długopis. Zapisywać i układać swoje myśli. Paszport. Fizyczne połączenie książki i notatnika. Fizyczna namacalność odbytej podróży. Telefon, aparat, okulary, klucze, zegarek, gaz, słuchawki i to wszystko czego zwyczajnie nie widać, a jednak tam jest. Beżowy kolor, spojrzenie przez okulary na oświetlone budynki ze szkła, zmiętolony rachunek w kieszeni, karta do autobusu i metra. Przepraszam którą mamy godzinę?
Wczoraj wieczorem w telepudle leciał pierwszy odcinek „Czasu Honoru”. Obejrzałem. Jestem ciekaw kolejnego odcinka.
Ostatnio jak by wszystko wyglądało podobnie, jak na planie. Wstać rano, sprawy codzienne, zdjęcia, komputer, czasem samochód, czasem tramwaj, czasem odmierzanie odcinka w głowie i przemierzanie go w butach. Trzeba wszystko pozapinać w jedną spójną całość by później można było w spokoju to wszystko obejrzeć.
Marzy mi się pustkowie.