Wczoraj realizowaliśmy sesję ślubną w iście warszawskich klimatach. Przyjemnie było zobaczyć z góry Warszawę, szczególnie, że jest to zupełnie inny widok jak z Pałacu Kultury i Nauki. Jest też video z tej sesji, serdecznie zapraszam :)
Więcej realizacji na artlove.pl
Całkiem przypadkiem kolejny wpis przedstawia drzewa, jakąś dal i tereny związane z Wisłą, tutaj nawet ją widać. Zauważyłem też, że często bywa tak, że pewne wpisy się dublują mimo, że nie były zrobione ani tego samego dnia, ani w tym samym miejscu. Teraz jestem w fazie rzeczno-piaskowym, co daje mi dużo radości. Ostatnio dałem wpis „Ku Wiśle„, potem dwa dni spędziłem właśnie w jej otoczeniu. Do pełni szczęścia brakuje jeszcze jednego spotkania. Dziś nawet uświadomiłem sobie, że w ogóle jej nie znam. Tutaj już nie przypadkiem wybrałem sobie ten budynek po lewej stronie miasta. Ostatnio byłem na Pradze Północ, ulica Wileńska. W jednym z podwórek ktoś z okna rzucił we mnie cebulą. A ja zwyczajnie nie lubię tam jeździć, w zasadzie nie mam po co.
Trochę żal jest mi, że lato powoli chowa się za tymi drzewami, powoli ustępując jesieni którą też bardzo lubię. To chłodniejsze powietrze jest takie przyjemne, dające dużo nowych pomysłów. Tylko, że ja się jeszcze tym latem nie nacieszyłem, jeszcze miesiąc, może trzy tego ciepła, warszawskich chodników i spacerów z głową w chmurach.
To jak?
Nic nie przychodzi mi do głowy. Wymyśliłem tytuł jako horyzont. Czym jest? Zakresem, granicą, kresem, limitem, możliwością, pułapem, ramą, szczytem czy może zasięgiem? Przecież zwyczajnie nie da się go osiągnąć, dotknąć i w nim być. Mimo to ciągle go szukam(y), a Ci co chociaż w jednej części już go widzą, zazdroszczę. Szczerze jak nigdy w życiu.
Zamykają mi się oczy, powoli zanurzam się w głębokie siedzenie autobusu. Do pokonania spora odległość, a ja zanikam w świat, którego dawno nie czułem. W mojej torbie książka, ale walczę ze snem. Zawsze tak mam, teraz mogę sobie na niego pozwolić. Jestem pasażerem. To nawet przyjemne, chociaż wolę kolej.
W głowie jedna piosenka, szczególnie jej tekst „Czasem umieram zupełnie i już, szczególnie kiedy niedziela„, jakoś muzyka wypełnia te dziwne puste miejsca, które zwyczajnie nie mają własnych myśli, może nazw. Dlatego jej słucham, odkrycie to żadne. Muzyka, pełna męskiego głosu, jakiś taki bliżej nieokreślony stan niepokoju z którym staram się żyć. Takie to uczucie, które z jednej strony powoduje wybicie z rytmu dnia, ale z drugiej strony wypełnia ten dzień nadzieją. Taki smak słodko-gorzki, jak ta podróż autobusem. Ktoś za nas myśli, my nie musimy się skupiać, ale ktoś jest za nas odpowiedzialny i właściwie z naszego wyboru jesteśmy jego więźniem. Autobus powoli rusza z przejazdu kolejowego, na którym właśnie zaraz znajdzie się pociąg. Taka to myśl.
Dyjak mi dziś smakuje najbardziej, nic na to nie poradzę, nie bronię się. To właśnie mój współwięzień, towarzysz tej pewnej symbolicznej drogi, która ma tam gdzieś swój kres, w który nie wierzyć mi po prostu nie wolno.
Kilka chwil po godzinie 6 rano, nad drzewami wschodzi słońce, witamy się. Promienie nowego dnia rozświetlają łąkę, spowitą mgłą i wiecznej nostalgii. Tak mi mało. Nie umiem z tym żyć.
Fotografie pochodzą z przeszło dwóch, może więcej tygodni http://instagram.com/robertdanieluk
Wersja w HD https://vimeo.com/72845637
Cielecka, Wesołowski, Wieczorkowski, Zakościelny i Lubos na planie jednego z ostatnich odcinków Czasu Honoru 6, który będzie leciał w TVP od 1 września. To będzie jedyna moja seria tej produkcji, którą z chęcią obejrzę. Reszty po prostu nie widziałem, może będzie okazja zobaczyć, a z was ktoś oglądał?
Miasto nocą jest trochę jak pod kołdrą w naszym własnym łóżku. Jest ciepło, przytulnie i cholernie pusto z odrobiną jakiejś tajemnicy. W moim wypadku chodzi głownie o niewiedzę snu. Każdej nocy śnię, tylko kilka obrazków nad ranem pamiętam. Dziś pociąg, nieznane dworce i zwrotnice. Zasnąłem o 3-ciej w nocy.
Korzystając z tego, że dzisiejszy dzień mam na własne myśli, wybrałem się nad Wisłę z przekonaniem, że w końcu uda mi się zrobić szkic mojej pracy magisterskiej, rzecz jasna o tym co ostatnio (może zawsze) mam w torbie, notatnik i aparat. Te dwie rzeczy są tak ważne, że ciężko mi bez nich wyjść z domu. Siedziałem na drewnianych paletach i zwyzczajnie cieszyłem się tym co widzę. Wyjście z domu niekoniecznie dało tyle ile bym chciał, ale i tak było bardzo przyjemnie.
Tylko nadal jakoś przeraża mnie widok ludzi kąpiących się w Wiśle…
Ludzie zwiedzający. Wejście do Głównej Kwatery Wodza, Adolfa Hiltera.
Wilczy Szaniec (fotografowałem go już 2 lata temu) to miejsce bardzo…ciężko powiedzieć jakie. Ten kto był na bank się ze mną zgodzi, że w tym lesie jest coś magicznego, namacalnego. Miejsca wypełnione złem lub dobrem zawsze cieszyły się wśród ruchu turystycznego sporym zainteresowaniem. Sam w tym biorę udział, a tekst który piszę nie jest w żaden sposób tłumaczeniem się z takiego zachowania. Po prostu. Są miejsca, które warto zobaczyć, a będąc już na miejscu jesteśmy jak mrówka. Lubię obserwować tych ludzi, ale rzadko kiedy fotografować. Nawet nie próbuję bo wiem, że w tej kwestii jest już jeden mistrz (Martin Parr), ale mniejsza oto.
Będąc w takim miejscu jak te na fotografii, dla tych którzy się tym tematem nie interesują, spieszę z informacją, że Ci ludzie wchodzą do bunkra Hiltera, kilka kilometrów od Kętrzyna w miejscowości Gierłoż. Budynek ma ściany o grubości 7-8 metrów. Sama myśl, że w środku mieszkał Adolf Hitler robi wrażenie. Sama konstrukcja też i tak dalej.
Ludzie zbierają się przy kasach, płacą za parkingi, kupują te małe mapki, czekają na przewodnika i przeżywają. Łażą po tych wąskich dróżkach, fotografują wszystko jak leci. Patrzę na ich twarze i w nich prawie nic nie widzę. Ta przypadkowość ludzi zaczyna we mnie budzić pewne myśli nad tym by w miejsach zła tworzyć takie McDonaldy. Tutaj byłby to restauracja w stylu lat 40-tych. Za ladą mundury niemieckie, do wyboru szereg różnych zestawów. Tutaj Burger SS XL, czy Sturmbanburger. Idealny na wielki głód. Do picia oczywiście Cola, bez lodu. W głośnikach niemiecka muzyka, tak bardzo charakterystyczna dla tamtego okresu. Zamiast logo McDonalda, swastyka. Turyści szczęśliwi, uśmiechnięci, zamawiający własne zestaw promocyjny Führerburger za jedyne 19,41zł. Dzieci do wyboru mają oczywiście zestawy pod ich wiek z zabawką. Hiltera pies, tudzież jakiś czołg czy coś. Widzę te tabuny ludzi jedzących te dobre kanapki, a potem oddających się pasji zwiedzania. Oczywiście wszystkie śmieci można wepchnąć gdzieś w szczeliny bunkra, jednego czy drugiego. Ciekawe czy wśród ruin, których tam najwięcej, poczęło się jakieś dziecko.
Taką kanjpkę widzę też w Prypeci, tutaj McAtom. Kanapka, picie, wszystko w klimacie. Takich miejsc jest wiele, dlaczego jeszcze na to nie wpadli, dlaczego obok tandetnych pamiątek nie ma właśnie takich miejsc gdzie w spokoju można coś zjeść w takim klimacie, a potem spokojnie wejść do bunkra i zaraz z niego wyjść. Pani przewodniczka z uśmiechem opowie o budynku i szybko popędzi do przodu. Obok niemiecka wycieczka, wesołych Dziadków i Babć, obok grupka młodych ludzi, którzy są tu całkiem przypadkiem i ja.
Czasem marzy mi się będąc tu czy tam by Ci wszyscy ludzie zniknęli. Zapanowała cisza i bezgraniczna możliwość fotografowania tego co i jak się chce, a nie: Panie weź Pan się przesuń! Ot takie piątkowe marzenia ściętej głowy.
Gorący czaj na stoliku. Jesteśmy pod pokładem statku, który pokazał nam Śniardwy. Oczywiście w kawałku bo życia całego nie ma na to by zobaczyć wszystko co by się chciało. Kilka dni na Mazurach i od razu w człowieka wstępuje siła, a tego trzeba bo praca magisterska sama się nie napisze…szczególnie ten efekt kiedy człowiek budzi się w nocy, otwiera namiot i widzi całe gwieździste niebo. Latające satelity i spadające gwiazdy. Kilka dni za miastem, spanie na trawie i od razu nie chce się wracać do miasta. Dużo by pisać.
Fotografia na niedzielę przedstawia nosorożca w warszawskim ZOO.
Chętnie bym go dotknął i powąchał bo w zupełności te dwie sprawy są dla mnie obce. Chociaż te zwierzęta zabijają więcej ludzi niż tygrysy i lamparty.