Trochę Łodzi, trochę Warszawy. Zdecydowanie 412 kilometr mojego życia.

Stan przejścia między jednym, a drugim. Podjęta walka z samym sobą. Codziennie. Wy też tak macie. Szkoda marnować czas na rzeczy które nie mają na nas żadnego wpływu. Inaczej zwane głupotami. Zabić czas jest łatwo, ale wskrzesić się go już nie da. Nic da się go cofnąć. Przyśpieszyć czasem też nie. A my nie jesteśmy w stanie robić wszystkiego tego czego chcemy, życie to ciągły wybór. Trochę miedzy tym co możemy zrobić, tym czego nie możemy, a tym co nam się zwyczajnie chce lub nie. Tego lenia trzeba wystawić za drzwi, jak zimę. Ja wystawiłem nocą z czwartku na piątek. Mam wrażenie, że wyszło mi to na dobre. To początek.

Na przejściu na pasach, na granicy Woli i Żoliborza spotkałem dziś mojego mistrza. Jacek Hugo-Bader podał mi rękę i ucieszył się z moich słów o inspiracjach i podróżach (jutro minie dokładnie 2 lata od rozpoczęcia mojej podróży-marzenia do Rosji). Chciałbym kiedyś napić się czaju przy jednym stoliku właśnie z nim i Barbarą Włodarczyk. Chciałbym by oboje dyskutowali o mojej książce. Jak marzyć to marzyć.

W głowie kolejna duża podróż. Obok niej trzy tysiące innych małych. Chciałbym z takiej podróży przywieźć coś więcej jak wspomnienia, notatki i fotografie.

Moje życie to ciągłe marzenia.