Człowiek otacza się rzeczami i istotami żywymi. Takimi najbardziej mu odpowiadającymi. W obu przestrzeniach. Kiedy jedna z rzeczy się gubi, niszczy lub umiera, zaczynamy cierpieć. Skala czasem jest bardzo podobna. Wszyscy jesteśmy pieprzonymi materialistami i dobrze nam z tym.
Przypadkowość.
Byłem w pewnym hotelu pod Warszawą. To był bardzo zimny dzień. Pamiętam, że coś mnie nawet rozkładało. Wciągałem jakieś proszki na zdrowie, na moc, energię wiosny. Byłem w łazience, postanowiłem zrobić zdjęcie, proste, autoportret w kiblu, właściwie we kiblu, wrzuciłem na Instagram, dodałem tag #wekiblu. Minęło od tamtej chwili 138 dni. Potem poszło jak z bicza strzelił.
Wrzucam 50 fotografii swojej paszczy wekiblu. Niech więc wszyscy wekiblarze łączą się (w pary też!) :-)
Dziś też mijają 4 lata jak opuściłem ASP w Gdańsku. Przed pierwszym egzaminem zrobiłem sobie zdjęcie w kiblu moim małym LOMO LC-A, gdy opuszczałem Gdańsk zrobiłem komórką, też w tym samym.
Dokupiłem dodatkową baterię do telefonu, zainstalowałem jedną aplikację i przystąpiłem do fotografowania. Kiedyś wydawało mi się, że fotografowanie telefonem na poważnie to jakiś żart. Im dłużej sam nim fotografuję tym bardziej wiem jak bardzo się myliłem.
iPhone 4s + Hipstamatic + Tinto 1884 Lens + Noc Polarna
Z każdym dniem fotodojrzewam Zaczynam powoli w głowie rozumieć pewne rzeczy. Te pewne relacje między człowiekiem, przedmiotem(-ami), a metafizyką. Fotografia.
– czasoprzestrzeń
– technika
– człowiek
Istotne jest miejsce i czas, to nawet nie podlega żadnej dyskusji. Nie da się nabrać powietrza w płuca bez płuc i powietrza. Takie miejsce jest nad tym tekstem. Czas zawarty. Fotografia, obraz to chyba jedyny namacalny efekt zatrzymania czasu. Tego co się dzieje i nigdy już nie powtórzy. Ja widzę (co już kiedyś gdzieś pisałem) ogromną misję i sens fotografii, funkcji dokumentującej.
Kiedy stawiam aparat na trzech nogach statywu zaczynam czuć pewnego rodzaju samotność. Zawsze kiedy fotografuję właśnie z niego jest to uwarunkowane tym, że aparatu trzymać nie mogę lub nie ma kogoś do pomocy. Kiedy ten aparat już tam jest czuję jak ogarnia mnie spokój.
Człowiek.
Wrzucamy do worka te trzy główne aspekty i powstaje nam fotografia. Oczywiście to wielki skrót, tak by samej fotografii nie obrazić. Bez idei nie ma niczego. Nawet jak coś powstanie przypadkowo, jak gdyby palec osunął nam się na spust migawki. Nie ma przypadku. W niczym.
Zmierzam do bardzo prostej rzeczy. Ciągle w głowie mam jedną fotografię, której jeszcze nie stworzyłem. Nie znam miejsca, nie znam czasu. Nie wiem jak ta fotografia powstanie i czy będę tam ja. Ciągle ją widzę jak by wyrastała mi przed oczami, a jednak nie potrafię jej zapamiętać. Co na niej widać, gdzie ona jest. Mam tylko pewnego rodzaju przeczucie. I ta fotografia u góry jest jak by zapiskiem w notesie przeczucia, szybkim szkicem gdzieś daleko nie powstałej fotografii. Wypełnionej samotnością i ciszą. Względną.
Pusta kawiarnia. Jedna z sieciówek w Warszawie. Za kilkanaście minut spotkanie. Pani zza lady informuje, że nie napiję się mojego ulubionego trunku w tej sieci bo produkt wyprzedany. Szkoda. Dlaczego. Zabrali. Zamawiam więc największą herbatę i wiem, że tym produktem jestem skazany na smakową porażkę. Kawy już nie chcę. O tej porze zwyczajnie jej nie piję.
Siedzę i grzebię w telefonie. Przelatuję przez cztery aplikacje i zbieram informacje o tym co jedzą moi znajomi, czy kogo coś boli i czy ktoś już był dziś w kiblu. Lubię to. Nie roztrząsam czy dawne czasy były lepsze, czy przyszłość niesie ze sobą jeszcze gorsze relacje z ludźmi. Ciesze się i naparzam palcem po dotykowym ekranie z XXI wieku. Fotografuję mój kubek.
Pustka tej kawiarni zaczyna być elementem jakiegoś magicznego spotkania. Lubię puste przestrzenie. I nagle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki z dwóch stron zaczynają się zbierać ludzie. Jakieś zaoczne studentki zarządzania i kontroli ludzi (zawsze zastanawiam się po co tyle tych ludzi do zarządzania, a co kiedy nagle będą sami zarządzający bez osób do zarządzania?), które próbują się uczyć, ale siedzenie na facebooku chyba nie daje im spokoju.
Jeszcze kilka minut i czas na moje spotkanie. Do kawiarni wchodzi młody chłopak z małą foliową torbą i różą w ręku. Oczami razem z nim siadam przy oknie i widzę, że chłopak ten mimo swojego młodego wieku swoje już w życiu wycierpiał. Na jego głowie rysuje się wielka blizna. Zniekształcona skóra. Gdy odwraca się w moją stronę widzę cierpienie. Może już dawno po nim, może ta rysa w jego życiu zostanie na zawsze. Moje spotkanie trwa.
Co jakiś czas rzucam okiem na kawiarnię i patrzę kto wyszedł, kto przyszedł. Mimo już dwóch kwadransów, On nadal siedzi i czeka. Kręci się i zerka na zegarek. Zniecierpliwiony wstaje i wychodzi, przechodząc koło mnie patrzę na jego różę. Na nic innego nie muszę, wypełnia mnie na chwile jakiś przenikliwy smutek, rozczarowanie i współczucie, prawdziwe. Przez chwilę nic nie słyszę. Może chcę zrozumieć. Może nie muszę zwyczajnie nic.
Cukier zebrał się na dnie mojej herbaty rozmiar XXL i zaczyna to jakoś smakować. Kończę spotkanie i znikam gdzieś w ciemnym parku, przeskakując nad breją brzydoty temperatury na plusie. Już nie pada, zdejmuje kaptur, staję przed pasami i ku mojej radości świeci się do mnie czerwony napis „CZEKAJ”. Chyba się rozumiemy i uśmiechnięty idę dalej poszukać miejsca gdzie mogę się wysikać bo po tej herbacie niemiłosiernie pęcherz zaczyna wysyłać sygnały do mojego mózgu.
Przepraszam mieszkańców podwórka na ulicy Ogrodowej 65.
Dziewięć lat temu rozpocząłem zabawę z fotoblogowaniem. W zeszłym roku zmienił się adres o czym tutaj parę razy informowałem (z senq.ownlog.com na robertdanieluk.com/blog ). Muszę przyznać, że nadal ma to dla mnie bardzo duże znaczenie i cieszę się, że są osoby które uważają podobnie jak ja. Czasem przychodzą od was różne e-maile. Większości z was nie znam, ale zawsze staram się te dobre słowa docenić i przemienić w siłę tworzenia. I to właśnie wam dedykuję te 9-te urodziny.
Dziękuję!
W ten zimny dzień odwiedziłem z moją Mamą, Dziadka. To już 4 lata kiedy go z nami nie ma.
Cmentarz wypełniony ciszą, słońcem i myślami. Jak zawsze.
W zasadzie nie lubię tam przychodzić, za smutno.
Chociaż zawsze zadaję mu dużo pytań, na które ciągle nie znam odpowiedzi.
Kasia i Maciek wraz ze znajomymi otworzyli kawiarnię tuż przy samym dworcu PKP Piastów. Dokładnie tydzień temu, ale wpaść nie mogłem. Jako miłośnik, wielbiciel i wyznawca czaju, pierwsze co u nich wypiłem to super czekolada.
Nie jestem Makłowiczem, ani Panią z White Plate, ale polecam :)
The world was on fire and no one could save me but you.
It’s strange what desire will make foolish people do.
I never dreamed that I’d love somebody like you.
And I never dreamed that I’d lose somebody like you.
Strasznie dużo pracy, zajęć, zaległości.